Uznany, długoletni
psychiatra i pacjent podający się za… Boga. Oto bohaterowi książki, którą
połknęłam w kilka godzin. I gdyby nie mecz siatkówki, który jak zawsze
pochłonął mnie bez reszty, książkę skończyłabym jeszcze wcześniej. Jest
cieniutka, czyta się ją szybko, łatwo i przyjemnie.
Richard, znany i lubiany psychoterapeuta pewnego dnia
otrzymuje telefon. O pomoc prosi go Gabriel, mężczyzna, który potrzebuje ulgi.
Uparcie twierdzi, że jest Stwórcą, a jego problemem jest fakt, że cierpi. Boli
go los ludzi, którym wbrew wszelkim naszym wyobrażeniom nie jest w stanie pomóc
tak jak by tego pragnął. Richard, chcąc nie chcąc prowadzi serią dziesięciu
spotkań, które mają przynieść Bogu… ulgę.
Książka, a właściwie
książeczka nie jest taka znowu łatwa w przekazie, jak mogłoby nam się
początkowo wydawać. Do jej przeczytania skusił mnie tytuł. Zaintrygował mnie i
nie powiem, byłam pewna, że nico się pośmieję czytając tę konkretną pozycję. I
były takie momenty. Ogólnie jednak, książka zmusza do refleksji. Autor przedstawiając
postać Boga, zadaje nam pytanie, w co właściwie wierzymy. W ideał bez wad…
Bóstwo, które przecież może wszystko… Które stworzyło świat, a teraz, mimo
swojej wszechwładzy pozwala na ludzkie cierpienie… Co jednak jeśli Bóg jest
tylko…. Człowiekiem? Bo taki właśnie jest książkowy Bóg. Ma swoje słabości i
niedociągnięcia. Czytając, korygujesz własne poglądy. Zastanawiasz się, czy to
co czytasz, nie może być aby prawdą. Oczywiście, jeśli wierzysz wystarczająco
mocno, książka nie zrobi na tobie wielkiego wrażenia. Wielu czytających tę
książkę może nie zgodzić się z poglądami, jakie zostały w niej zawarte, ale i
nie musi tego robić. To tylko teoria. Warto się z nią jednak zapoznać. Spojrzeć
na sprawę Boga z nieco innej strony… Mnie osobiście, jeśli wolno mi wyrazić
swoje zdanie, taki obraz jak najbardziej odpowiada. W zasadzie zawsze uważałam,
że po to Bóg dał nam wolną wolę, byśmy z niej korzystali…. Polecam na wolny
dzień, z dala od Euro J
